Showing posts with label journeys. Show all posts
Showing posts with label journeys. Show all posts

Thursday, December 8, 2016

Proud to be a Ninong!

Last 27th of November, I was invited to be the Ninong of our eldest brother’s son, Russell at St.Rose of Lima Parish at Teresa, Rizal. My brother’s wife was not originally catholic by birth so they were married in civil. Inspite of this, I was glad that they still chose their son to be baptized in the Catholic Church.  



Krenz Russell B. Santos was my grandson's(inaanak) name. He a healthy and lovable kid but we can't deny that he is fond of crying. I wasn't sure if he was shocked by the number of unfamiliar crowds on his special day.



(Picture Takings after the Christening)



After the celebration we immediately went to Carissa in their house and continue the celebration. There are quite many visitors who arrived. some where relatives of both sides and mostly were their neighborhoods. 


Though I missed the Installation for Knights of Columbus First Degree, I was very, very blessed still to attend and become the Ninong of my second Inaanak. This also means that I am no longer a teen. Just Kidding. :D 


Wednesday, August 17, 2016

10:44 pm. I want to be honest to myself! I'm not ok, neither gettin' any better. Parang feeling ko ay unti-unti nang nasisira ang aking buhay. Para bang wala man lamang akong nakikitang progress sa aking sarili. Everyday and every night as I'm embracing my bed, iniisip ko,"Ano kaya ang aking mararating? Meron pa nga ba?" These questions are the same bad dreams I'm facing everyday. 
Bakit? Kasi, at this age of 23 ay parang wala pa akong naaachieve sa buhay. Hindi ko nga alam kung makakabalik pa ako ng seminaryo at makagraduate later on. Naaawa lang ako sa aking sarili most especially sa aking pamilya kasi hindi tulad ng mga mas bata pa sa akin: schoolmates during highschools, seminary brothers and colleagues, ay unti-unti na nilang naaabot ang kanilang mga pangarap. At this very time ay meron na silang maipagmamalaki at napakasakit sa akin iyon. Wala akong mapagsabihan na kahit sino kasi ayaw ko na maawa sila at the same time ay mag-alala sa akin. Parang feeling ko na sa aking buhay ay patapon. I'm indeed helpless.
But there is this very wonderful experience experience I had a while ago. As I was making a blog for the daily reflection on Divine Mercy, there is this encouragement na until now is still remain in my head, "The truth is nothing in you life is insignificant to the Lord". 
I know God in this simple way try to remind me na,"walang nasasayang basta pilitin mo lang sumunod sa Akin." I felt relieved at naisip ko na Kailangan ko lang muling magbalik-loob sa kanya and He will make everything in control. 
Kaya sana dapat kong isipin araw-araw na "Yes Lord to your will!"

Monday, August 8, 2016

11.27 pm. My Notebook's charger was broken, that is why haven't written any entry for a couple of days. I'm just taking some opportunities to use my brother's "laptop" to continue blogging because this gives me something I want. I felt relieved everytime I posted something on my blog and It's like that I love doing this thing...
So I need to save money to buy a new one. But I will appreciate most when someone lend or give me one.(finger-crossed)




Thursday, August 4, 2016

02:47 pm. I don't have any penny left on me. At dahil wala na akong choice ay sinungkit ko na ang alkansya ng aking kakambal. Kumuha ako ng 10.00 para lang makabili ng kape. Hindi pa rin kasi ako nakakakain ng tanghalian. Nakatambay lang ako maghapon dito sa dormitoryo. Dumating naman kanina ang Tita Letty para makiusap na kung pwede ba raw na ipaggawa ko siya ng reviewer na pang grade VI kasi iisa pa lang naman ang aking tutor. No choice na ako kundi ang umoo kasi wala na talaga akong balak na ipaggawa ng reviewer ang tutor ko. Mano-mano ko na lamang sana siyang tututruan pero baka ito ang hinihingi ng pagkakataon para makabawi sa exam ang aking tinuturuan. 
Hindi ko rin alam kung saan ko kukunin ang pamasahe ko pauwi ng Tuy. Gusto kong makauwi para makatulong sa aming parokya. Kahit na ano ang marinig ko sa mga tao ay ayos lang sa akin. Cause this is the present and accepting what I have today will only let me work me without hesitation. Sabe nga ni kura, "Ipakita mo sa tao kung ano ka sa tama mong ginagawa at hindi para mapabulaanan lamang ang kanilang mga tanong sa iyo."


Wednesday, August 3, 2016

02:11 am. I can't sleep. There are things that keeps me on staying away from bed. I'm thinking of my family, the debts i have to settle, the things that i wish i could accomplish before, the chances that I should have seized immediately but because of thinking of myself before anything else led me to where I am now. I don't know where should I start or will I start again?
I wish there's someone I can share with all of these feelings but the saddest part of all this dilemma is that I'm afraid of opening up. Afraid that people whom I thought can understand me will change their perspective on me. Afraid for everyone to see that I am weak and telling me that I deserve all of this mess. Whoo!
Yes. I hope I could have someone...


Tuesday, August 2, 2016

09:58 pm. Patapos na naman ang maghapon. How will I sum up my day? Hmmm... Hindi ganoon kaganda katulad ng inaasahan. Napakaraming tukso talaga. I feel hopeless. Parang, "Ano ba? I fell for it again?" Yun bang pakiramdam na nangako ka na sa sarili mo na hindi mo na ulit gagawin ang bagay na iyon pero wala ka ng choice kundi ang mahulog. Kundi ang magpadala sa tawag ng laman at ng isip. Pero lagi akong napapaisip, "Wala nga ba talaga akong choice o hinayaan ko ang sarili ko na mawalan ng choice?
10:48 pm. itinag ako ng kaibigan kong si Jerome sa isang post sa instagram. Nang magcomment ako, magpakita na raw ako sa kanila. Sabe ko lang naman ay kapag nakaluwag ako kasi napakarami ko pang kailangang tapusin. Unang-una gusto kong matapos yung module ko ng Altar Servers kasi alam kong marami ang makikinabang nito kapag natapos ko. Pangalawa ay hindi ako pwedeng basta-basta na lamang umalis dahil mayroon akong tutor dito sa Lipa. Dedicated naman ang Saturday and Sunday ko sa parokya. 
Parang nababalitaan ko na mag kakaroon sila ng reunion kung hindi ako nagkakamali. May part na gusto ko at may part din sa aking sarili na ayaw ko dahil kailangan kong dumistansya hanggat maaari. I need to resolved some issues on myself before anything else. And attending to them may not help it. (Butong-hininga) Bahala na. Napakarami pa ng araw.


Monday, August 1, 2016


11:21 pm. I love writing on my Journal. Gusto ko yung may babalikan ka pag dating ng araw at masabi mo na, "Ah! Ganito pala kakulay ang naging buhay ko." Gusto ko kapag dumating ang araw na hindi na kasing tatag ng semento ang mga binti ko ay makita ko ang mga bagay na nagpatibay sa akin. Sa makatuwid, I want to see how life works on me. Yung bang sa mga pagkakataong mapait ang mga nangyayari ay napapatamis mo ito kahit sa ilang saglit lang katunayan na hindi ka handang sumuko.
May isang pari na nagsabi sa akin na imbes daw na isulat ko ay bakit hindi ko subukang ilagay ito sa blog. Makakatulong pa raw ako sa iba. Napaisip ako kung paano. Hindi naman ako ganoon kagaling magsulat. Katunayan pa nga ay sabog-sabog pa ang mga ideya ko. Ang mga grammatical errors ay nakaabang na sa tuwing magsusulat ako. Pero, hindi pala iyon ang mahalaga. It is how you open yourself not just for others but for many. Yang yung tunay na katapangan. yung hindi mo ginagawa ang mga bagay na ito para lamang makuha ang loob ng iba. Yung pagkakataon na you do the things you love most not because others will be glad seeing you doing those things but rather you really love doing those things. Nothing more.
Kaya naman heto ako, nililinang na maging matapang sa aking sarili at handa sa maging ano man ang makita ng tao sa akin. Kaya ikaw na nagbabasa nito, you are free to tell me what you want. Isip mo naman yan eh. Pero kung nais mo pa rin akong samahan sa "journey" ko, you are very welcome.